русская душа

Туристический бренд Лельчицкого райна



Если взять Государственный список историко-культурных ценностей, то на долю Лельчицкого района приходится всего четырнадцать объектов, основную массу из которых представляют братские могилы. Казалось бы, что и смотреть нечего, но на мой вкус интересных достопримечательностей много и как бонус к их просмотру - непередаваемые природные ландшафты по дороге.

Этот полесский уголок богат не только военными действиями, но и отголосками язычества: множеством каменных крестов, затейливых валунов и старинных обрядов. В некоторых местах даже кажется, что язычество и не покидало границ этих поселений.

Collapse )

Счетчик посещений Counter.CO.KZ - бесплатный счетчик на любой вкус!
ptushka

Праздник Юрья - Юрьевский хоровод

Originally posted by pravdaosele at Праздник Юрья - Обряд "Юрьевский хоровод"


Деревня Погост - одна из всемирно известных Беларуских деревень. В 2010 году она попала в рейтинг наиболее подходящих мест для встречи Нового года и празднования Рождества, составленный американской телекомпанией CNN. Погост занял почетное, третье место после Рейкьявика и Нюрнберга, обойдя Зальцбург, Сидней, Нью-Йорк, Лондон и Бостон. Что же такого примечательного в маленькой, старой, Полесской деревушке на берегу Припяти?Collapse )

Счетчик посещений Counter.CO.KZ - бесплатный счетчик на любой вкус!
ptushka

"Ягорава Гара" и "Стою в раю с магнитофоном..."

Originally posted by anonimusi at "Ягорава Гара" и "Стою в раю с магнитофоном..."
А теперь информация для тех, кого интересует вопрос о том, куда подевался музыкальный фолк-проект "Ягорава Гара"?
Многие читатели моего блога уже не раз спрашивали, почему я больше не пишу об этой группе, что случилось, куда все подевались, а может они уехали, а может распались, а может, а может...

А может быть все, что угодно, но только не с ними.
Музыкальный фолк-проект "Ягорава Гара" живет и здравствует, поет и работает, играет и танцует...
Они такие же люди, как и мы с вами. Живут своей жизнью и своим общим делом.

Стою в Раю с магнитофоном...

Вчера они выступали на открытии выставки "Стою в раю с магнитофоном..."
Как всегда - великолепно! Как всегда - бальзам! Как всегда - аплодисменты!

Collapse )



Ягорава Гара


"Ягорава Гара"
Музыкальный фолк-проект "Ягорава Гара" в филиале Ветковского музея на этновечеринке "Куделица".
Танцы с куделями. В филиале Ветковского музея в Гомеле.
В преддверии колядных праздников...
Выставка обрядовой атрибутики Гомельщины "КОЛАВАРОТ".
ptushka

В преддверии колядных праздников...

Originally posted by anonimusi at В преддверии колядных праздников...
Новый год и Рождество для нас - это не ночь с 31 декабря на 1 января и с 6 на 7.
Для нас с друзьями Новый год и Рождество - это праздник длинною...
Ну, длинный очень это праздник.
Мы собираемся дома, устраиваем ужины и вечеринки, готовим какие-нибудь вкусные блюда, варим глинтвейн и грог, ходим на выставки и на интересные вечеринки.
Понятное дело, что успеть везде невозможно, однако же, постараться можно...
И мы стараемся...

Ягорава гара и Бифолк в Квартирнике. Гомель

Collapse )

Два коллектива, разные люди, разные стили исполнения, хотя и одни, и другие поют народные песни, подарили незабываемый вечер...
В преддверии колядных праздников это был замечательный концерт. Он понравился всем.
Спасибо вам и творческих успехов!



Ягорава гара и Бифолк в Квартирнике


Музыкальный фолк-проект "Ягорава Гара" в филиале Ветковского музея на этновечеринке "Куделица".
Танцы с куделями. В филиале Ветковского музея в Гомеле.
Выставка обрядовой атрибутики Гомельщины "КОЛАВАРОТ".

Выставка обрядовой атрибутики Гомельщины "КОЛАВАРОТ".

Вчера попали на такое замечательное мероприятие, о котором я уже рассказала и маме, и детям, и подругам, и соседям.
А нечего по хатам сидеть, когда вокруг столько интересного происходит, о чем мы забываем, а о многом даже и не знали. А некоторые даже и не подозревают, что земля Гомельщины имеет древние традиции и обряды. А знаете, почему многие не знают? Да из-за собственной лени. Просто лень взять себя в руки и понести на какое-нибудь мероприятие. Да хотя бы в тот же музей, на выставку.... Ладно, ругаться по этому поводу буду в другом посте, а сегодня расскажу о том, где была вчера.

Вчера, 3 декабря, в выставочном зале учреждения "Гомельский областной центр народного творчества", который находится в Гомеле на улице Ирининская, 19 открылась очень интересная выставка обрядовой атрибутики Гомельщины "КОЛАВАРОТ" (название выставки написано на белорусском языке).

Выставка обрядовой атрибутики Гомельщины КОЛАВАРОТ

Collapse )

Выставка будет открыта до 14 января. Посетить ее могут все желающие, а гости города смогут купить сувениры и подарки на память. Там отличный выбор поделок, картин, сувениров по самым разным ценам.
Каждый узнает много интересного. О праздниках и обрядах там есть много информации, много интересных изделий и экспонатов.

Без прошлого нет будущего.




Музыкальный фолк-проект "Ягорава Гара" в филиале Ветковского музея на этновечеринке "Куделица".
ptushka

"Культурнае" жыццё

Радыё “Культура” люблю даўно – калі вучылася ў каледжы на музыказнаўстве, на яго хвалях з захапленнем слухала акадэмічную класічную і сучасную музыку. У тыя ж часы магчымасць пачуць сапраўдны фальклор у выкананні носьбітаў таксама прываблівала да хваляў “Культуры”. Зразумела, калі ва ўніверсітэцкія гады шчыльна занялася фальклорам і ўцягнулася ў яго, усё працягвалася.
А зараз канал “Культура” перастаў быць нечым недасяжным у далёкай эфірнай прасторы і стаў звязаным з канкрэтнымі людзьмі, з якімі, спадзяюся ўзаемна, пасябравалі. Навучанне ў магістратуры звяло з Уладзімірам Трапянком. Самае цікавае, мы памятаем адзін аднаго году з 2007, але з розных выпадкаў. З Уладзімірам яшчэ больш за год таму запісалі два эфіры – у яго праектах “Начны экспрэс” і “Без мантажу”. Зараз запісалі ўжо новы “Начны экспрэс”, дзе цэлую гадзіну размаўлялі пра адзін з бакоў майго творчага жыцця – удзел у музычным праекце “Ягорава Гара”. Канешне ж, у перадачы гучаць песні ў выкананні “Ягоравай Гары”. А яшчэ, па “законах жанра” (= асаблівасцях “Начнога экспрэсу”) – вершы Уладзіміра Караткевіча і музыка Альфрэда Шнітке J
Праз маю аднакурсніцу па ўніверсітэту (і сваю сястру) яшчэ з год таму звязалася са мной Аляксандра Макарэвіч у пошуках напаўнення свайго праекта “Беларуская этнафонія”. Сустрэліся нарэшце, амаль “не прайшло і году” J І адразу – матэрыял на некалькі выпускаў.
Карацей, паслухаць новы “Начны экспрэс” можна ўжо 1 снежня. У першы дзень (дакладней – ноч) каляндарнай зімы словы неглюбскай палотнай (летняй!) песні “Разбушуйця-ка вы, буйныя ветры, нанясіця белы снег” набываюць новы для сябе сэнс J А выпускі “Беларускай этнафоніі” з матэрыяламі, якія я шукала-збірала ва ўніверсітэце, на працы, па-за працай – раніцамі выходных дзён (для каго, можа, і днямі).
І ўвогуле, шчыра раю слухаць канал “Культура” Беларускага радыё, бо там сапраўды многа цікавага і, што істотна, па-мастацку каштоўнага. Бо робяць гэта адданыя сваёй справе прафесіяналы, якія акрамя таго – проста добрыя людзі.

Такім чынам, J
30.11,  субота,          10.05 “Беларуская этнафонія” (паўтор ад 24.11): мой расповед пра працу з гомельскай “Талакой”, запісы неглюбскіх спявачак
01.12,  нядзеля,         10.05 “Беларуская этнафонія”: запісы песень у выкананні ансамбля “Дубравіца” (Жыткавіцкі раён, Рычоў)
                                    23.00 “Начны экспрэс”: пра “Ягораву Гару”
07.12,  субота,          10.05 “Беларуская этнафонія” (паўтор ад 01.12)
                                    23.00 “Начны экспрэс” (паўтор ад 01.12)
15.12,  нядзеля,         10.05 “Беларуская этнафонія”: матэрыялы экспедыцыі ў Жыткавіцкі раён (тэрыторыя Нацыянальнага парка “Прыпяцкі”)
21.12,  субота,          10.05 “Беларуская этнафонія” (паўтор ад 15.12)
29.12,  нядзеля,         10.05 “Беларуская этнафонія”: мой расповед пра калядкі і запісы калядак, шчадровак Гомельшчыны
04.01,  субота,          10.05 “Беларуская этнафонія” (паўтор ад 29.12)

Слухаць:
ptushka

Чарговая Страла

Чарговая, бо далёка не першая за апошнія сотні год і не апошняя.
Напярэдадні патэлефанавала знаёмая, якая не змагла прыйсці на рэпетыцыі, і спытала, ці змяніліся песні. Я ж адказала, што апошнія дзесяцігоддзі і нават стагоддзі яны амаль не мяняліся. І дзякуй Богу.
Вось так ужо і ў мяне пранікае наша традыцыйная культура, у якой пераплецены старажытныя язычніцкія абрады і хрысціянства.
Аднак ёсць яшчэ і праца. У гэты ж дзень, на Ушэсце, раённы метадычны цэнтр арганізаваў правядзенне семінару для работнікаў культуры. Такім чынам сабралі людзей, каб правесці вучобу, у тым ліку з практычнай часткай – наведванем святых крыніц (у Вялікіх Нямках і Рудні Стаўбунскай) і праглядам абраду. Аднак усё ж у такі святочны дзень, прынамсі мне, на семінары было вельмі цяжка даносіць сваю тэму і ўспрымаць іншых выступоўцаў. І, падаецца, нельга на такія святы ў адміністратыўным парадку прымушаць сталых людзей прысутнічаць на абрадзе. (У выпадку са студэнтамі сітуацыя іншая – гэта частка адукацыйнага працэсу для адпаведнага ўзросту.)

Абрад быў. Толькі ўжо яго захавальнікі – удзельніцы народнага фальклорнага калектыву «Казачка» – не маюць жадання апранаць строі, хоць і былі апрануты святочна. А можа, у іх ужо строі асацыіруюцца са сцэнічнымі выступамі… Былі ўсе часткі абраду. Карагод на скрыжаванні вадзілі, потым ішлі за вёску да жыта. Там, каля жыта, не ў ім, – крывы танок (карагод, які абыходзіць тры кучкі дзяцей), потым падкідванне дзяцей, каб былі здаровыя і каб жыта было высокае. Закопванне чаго-небудзь металічнага ў зямлю з прыгаворваннем, нарыхтоўка дзевяці каласкоў жыта, абвязванне паяцніцы жытнімі каласкамі. І, канешне, качанне ў жыце, каб спіна не балела. Прычым, мясцовыя жанчыны ў абавязковым парадку пакачалі ўсіх прысутных мужчын, у тым ліку і казакоў, і выконваючага абавязкі начальніка раёнага аддзела культуры (не скажа потым, што праца ў яго няпыльная і нябрудная). Потым – пазаабрадавыя спевы ў полі і вяртанне з такімі ж песнямі ў вёску.
Да калектыву далучаюцца маладзейшыя жанчыны, што дае надзею, што мясцовыя традыцыі будуць працягнутыя. Таксама ў абрадзе ўдзельнічалі дзяўчынкі са Свяцілавіч – удзельніцы ўзорнага фальклорнага калектыву «Задорынка».

Потым паехала ў Неглюбку, бо там абрад праходзіць звычайна пазней. У Казацкіх Балсунах таксама раней абрад быў пасля 15 гадзін. Але нейкі раз раён папрасіў правесці раней, а 12-й, і людзі ўжо прывыклі да гэтага часу.
У Неглюбцы ў гэтым годзе ні я сама, ні з гомельскай «Талакой» ніяк не рыхтавалі людзей да свята, як гэта было апошнія 3 гады. З майго боку я хацела ўбачыць, як самі мясцовыя людзі ставяцца да сваёй традыцыі. Я зразумела, што гэты дзень для іх святочны. Дарэчы, гэтая святочнасць, якая ў вёсцы робіць дзень вельмі падобным на нядзелю (з раніцы – царкоўная служба, пасля – забарона на працу), потым мяне збіла з панталыку – на наступны дзень на працы прыходзілася пераконваць сябе і проста верыць, што сёння пятніца, бо па адчуванні ўчора была нядзеля, а праз дзень – ізноў нядзеля.
Склалася ўражанне, што абрад у Неглюбцы праводзяць для гасцей, што прыязджаюць, а не для сябе. Жыта каля вёскі гэтым годам не сеялі. Атрымалася ў выніку, што правялі «стрялу» па адной вуліцы ў цэнтр вёскі, павадзілі там карагоды, і ўсё. Што будзе далей – пакажа час.

PS Дождж гэтым днём, наколькі ведаю, не пайшоў, хоць хмары і сабіраліся (асабліва ў час абраду).
ptushka

Кала саду гара

“На шостай нядзеле ў чэцьвер ета ўжо вечарам атвялі тую стрялу у жыта у пасеянае. І Гасподзь ужо вышаў на гару, вот я не знаю, на якую та, вобшчым, кала саду гара, і вышаў на гару із двенаццацью учэнікамы сваімы. Ну і ім прапаведоваў: хадзіце, прапаведуйця па зямле. Так расказаў ён ім. ну, і рукі падняў у белам і пашоў на небяса. І во ета празнік атышоў на шостай нядзеле ў чэцьвер. І Ісус ужо на небясах”. (Зап. Глушэц І.В., Нікалаенка Я.А. 05.03.2010 ад Вулляны, 1926 г.н.)

Гэтая гара неяк вельмі нагадвае тэкст аднаго са стрэльных неглюбскіх карагодаў:

У майго таткі харашо жыці,
            Ой, лёлі, харашо жыць...[і]. У!
Харашо жыці, хольна хадзіці:
Двор над гарою, сад над вадою.
– Пусці, мой татка, ў свой сад пагуляць.
Ня буду, мой татка, вішаняк шчыпаць.
Хоць і вышчыплю адну вішаньку,
Адну вішаньку, вінаградачку.
Панясу татку на парадачку.
– Парай, мой татка, як з нялюбым жыць.
– Хоць нялюб табе, заві любінькі,
Хоць няміл табе, заві міленькі.
ptushka

Як не трэба рабіць канферэнцыі

На мінулым тыдні на працы сказалі, што еду ў Курск. На працягу гадзін чатырох шукала ў нэце і па даведках, як жа туды, за 700 км, дабрацца. Аказалася, толькі з перасадкай, 14 гадзін туды, 17 – назад. За дарогу я больш за ўсё і хвалявалася, бо ў незнаёмым Арле трэба было за 55 хвілін купіць зваротны квіток і пераехаць з аўта на чыгуначны вакзал. Дарога, напэўна, аказалася адным з самых лёгкіх успамінаў – усюды спакойна даехала, хоць бачыла і чула не пра адну аварыю.

У Курску мяне сустрэлі, на машыне адвезлі ў гасцініцу і давялі да нумара. Там мяне ўжо чакала прадстаўніца Магілёва. Яна была крыху (у параўнанні з пазнейшым станам, бо калі ад’язджала, ледзь не спазнілася на цягнік) у шоку. Як аказалася, у нумары няма прыбіральні і душа – яны па розных канцах калідора. З тымі ўмовамі гасцініцы “Цэнтральная” абласнога горада Курска ў Гомельскай вобласці падобныя – толькі ў Петрыкаве, праўда, у Курску больш абадраныя шпалеры, аднак ёсць гарачая вада і ў нумары цёпла, і за тое дзякуй. І кармілі добра ў рэстаране пры гасцініцы. Можа, таму што разам з больш патрэбнымі гасцямі – літоўцам і галандцамі.

Канферэнцыя, якую назвалі гучна – Міжнародная навукова-практычная канферэнцыя па захаванні і развіцці традыцыйнай культуры “Истоки”, пачалася ў літаратурным музеі. Атрымаўшы праграму, з вялікім разачараваннем заўважыла, што на даклады адводзілася большая частка часу – два велізарныя пленарныя і толькі дзве секцыі на другі дзень, практычная частка – два невялічкія канцэрты, па гадзіне на дзень, наведванне музея ручнікоў і выставачнай залы промыслаў і рамёстваў. Даклады, як аказалася, быў рэгламент 10 хвілін, а не толькі аб’ём да 5 старонак, – узроўня абласной вучобы кадраў культработнікаў самадзейнасці, музей ручнікоў – вельмі скромненькі, з тэарэтычнай інфармацыяй з Беларусі.

Самае вялікае добрае ўражанне – ад галандцаў. Жанчына з Расіі стварыла ў Галандыі фонд па захаванні і прапагандзе рускай традыцыйнай культуры замежнікам, дзе ў яе займаецца каля 150 чалавек. Яны кожны год падпісваюць кантракт на навучанне, дзе абавязваюцца аплочваць навучанне, наведваць заняткі, займацца самастойна па 6 гадзін на тыдзень, ездзіць мінімум раз на год у Расію. Рускую мову яны не ведаюць, толькі змест выконваемых песень, затое спяваюць выдатна. Акрамя таго яны вывучаюць галандскі фальклор і касцюм, што і прадэманстравалі на выступе.

На другі дзень павезлі ў тэхнікум мастацтваў у Суджу – раённы цэнтр. Там я атрымала сапраўдны культурны шок. Актавая зала, дзе яны прадстаўляюць усім гасцям вобласці сваю творчасць, выглядае, як у самым разваленым клубе самай аддаленай беларускай вёскі – аблезлыя паўразваленыя крэслы, голая сцэна. Хаця працуюць і навучаюцца там цікавыя таленавітыя людзі. Вельмі спадабаўся мужчынскі ансамбль казацкай песні (у Курскай вобласці, аказваецца, ёсць свае казакі), якому на канцэрце далі выканаць толькі дзве песні, а нейкія і-народныя дзеці выступалі з паўгадзіны.

Працяг шокавай праграмы быў у сталоўцы. Толькі цяпер шок быў у літоўца – упершыню з армейскіх часоў ён карыстаўся алюмініевымі прыборамі. Калі сказаў сталоўскім, што гэта вельмі небяспечна для здароўя, тыя ніяк не адрэагавалі.

Вечарам – развітальная вячэра, на якую трэба было прыходзіць са сваімі напоямі, так што вялікі дзякуй украінкам.

Шкада, што так і не ўбачыла горад, як нічога не ведала, так і зараз – экскурсія не была запланавана, вольны час – толькі пасля 9-10 вечара. Хто мяне блізка ведае, мабыць і не ўзгадае, ці бачылі мяне злой. Там я разазлілася. Позна ўвечары аказалася, што аб тым, як дабрацца да вакзала, каб уехаць, трэба думаць самім. Дзякуй іншым удзельнікам-гасцям, якія памянялі мне грошы на таксі.

Маці дома запытала, ці было што карыснае. Доўга думаўшы, так – цяпер ведаю, як не трэба рабіць мерапрыемствы. Яшчэ, спадзяюся, калі-небудзь спатрэбяцца знаёмствы.

Відэа галандцаў і казакоў: https://www.youtube.com/playlist?list=PL3z7IO7L_8w5pvb7YnoxULO8DNnW7tRuD&feature=addto
Фота: vk.com/albums61037548?z=photo61037548_291805284%2Fphotos61037548

http://www.gi-kursk.ru/number/3320/art/001762/
http://www.gi-kursk.ru/number/3320/art/001761/

ptushka

"Экспедыцыя" па тэлефоне

Усё калісьці бывае ўпершыню. Вось і сёння ў мяне быў першы вопыт "экспедыцыйнай" працы па тэлефоне. З Надзеяй Адамаўнай Швед. Спадзяюся, шмат каму і не трэба прадстаўляць гэтую выдатную жанчыну. Я з ёю завочна пазнаёмілася спачатку праз дыск (http://www.bgam.edu.by/bgam_by/fonoarhiv.htm). Потым мне на працы перадалі ад яе дыск з відэа. А на выходных мая калега па дарозе з камандыроўкі выпадкова пазнаёмілася з Надзеяй Адамаўнай у аўтобусе. І зараз у мяне ўжо не было шанцаў не патэлефанаваць)

За некалькі хвілін размовы бабуля мне нарасказвала, праспявала крыху, у тым ліку і жніўную песеньку... Размаўляючы па адным працоўным тэлефоне з ёю, адказала на другі тэлефон. Выклікаў дырэктар. Аказваецца, заўтра-паслязаўтра буду ў Жыткавічах і раёне. На радзіме Надзеі Адамаўны...